Strona z numerem 22

utrącona, u lewej obłamane palce, które szatę unosiły, a nogi od kolan - sam widzisz - jak pogruchotane! 1 to, co w niej było najcudniejsze: te oczy z błyszczącego szkliwa, osadzone w pozłocistej oprawie, co pozierały jak żywe - i te jej wyłupili! Drugiej takiej nie mam już za co sprawić po wojnie - a choćbych i miał, któż mi taką drugą zrobi? Antenor nie żyje, a ci teraźniejsi rzeźbiarze! Żali o nich mówić warto?!- Kritios i Nesiotos mają pono rzeźbić nowe posągi morderców Hipparcha zamiast onych Antenorowyoh, które uwieźli Medo-wie. Możeby który z nich dwuch udziałał ci taki posąg miasto tego?... - próbował pocieszać Themistokles.- Kritios i Nesiotos?! - wołał stary garncarz. - A gdzież im do Antenora? Takiego rzeźbiarza nigdy już nie będzie! Ach, jakżeż się radowało serce moje, gdym w panathenajskie świątki zachodził na grojec i widywał przed świątnicą tę dziewkę moją marmurową z patrzącemi oczyma, taką piękną a dumną. Na tyle, tyle innych posągów, ludzie stawali wszyscy przed nią i czytali głośno pod jej stopami na tej wysokiej postawie napis: "Nearchos garncarz ten posąg