Strona z numerem 19

belkowania. Wszystkie inne kolumny padły jak podcięte drzewa i rozsypały się w dzwona podobne do kamieni młyńskich. Wokoło leżały szczątki rzeźb, eo trójkątny szczyt świątyni zdobiły i razem z nim zwaliły się na ziemię. Ich wspaniałości tak niedawnej ledwie można się było domyślać w poobijanych odłamach. Oto potłuczone nie do poznania dwie postaci gigantów, co z narożników trójkąta zwierzęcymi ruchy wypełzały ku środkowi do walki z bogami; oto Pallas Athene, co powaliwszy wielkoluda, przebijała go włócznią, lecz prawica bogini z podniesionym oszczepem rozprysła się w drzazgi, a głowa utrącona ajgidowładnej córy Zeusowej poniewiera się między rumowiskiem. Themistokles pamiętał dzieckiem, jak w przyczole świątnicy te wielkie rzeźby stawiano z podziwem i radością całego pokolenia. Tak, to było niebawem przed zabiciem Hipparcha przez Harmodiosa i Aristogejtona. Ich posągi ustawione pod Akropolem na Arejopagu, cudne dzieło Antenora rzeźbiarza, zniknęły także. Pono Xerxes uwiózł je do Azyi. Ile szkód, ile klęsk przyniósł ojczyźnie ów najazd okropny! A jednak te wojny dały Atenom wiekopomną sławę. Póki słońce wsta