Strona z numerem 12

cennych i wszelakiego dobytku. W niektórych wozach siedziały wystrojone z przepychem nałożnice, obok piechotą biegła służba przybrana bogato. I znowu dziesięciotysięczny huf jazdy zamykał pochód królewski.Potem przez trzy jeszcze następne doby ciągnęło mostem nieprzeliczone pogłowie ludzkie, ale już bezładne i w jedną gęstą ławę zbite. Ponad ciżbą piechurów górowały zastępy jezdne: Sagartianie, ubrani podobnie do Persów, jeno krom jataganów mieli długie rzemienne lassa z gałkami ołowianemi na końcu. Rzucać niemi umieli w pędzie za wrogiem, przyczem rzemienie okręcały się kolo szyi, krępując nieprzyjaciela. Za konnymi Kissyjczykami i Medami jechali Indowie, którzy prócz wierzchowców prowadzili za sobą wozy bojowe, ciągnione końmi lub zebrami. Takie same wozy szły za jazdą baktryjską, kaspijską i lybijską: arabska siedziała na grzbietach wielbłądów. Razem konnego ludu wiódł ze sobą Xerxes ośmdziesiąt tysięcy; statków miał tysiąc dwieście, których dostarczyły podbite narody morskie: Fenicyanie, Syryjczycy, Egipt, Kypr, Palestyna. Pieszych wojowników niktby się nie doliczył, były ich krocie i krocie tysięcy...