Omega i cały grecki świat

Omega (st.gr. ὦ μέγα, nw.gr. ωμέγα, pisana Ωω) - 24 i za razem ostatnia litera alfabetu greckiego współczesnych czasów. Dawniej oznaczała ona liczbę 800 w greckim systemie liczbowym. Swoje zastosowanie znalazła także w antycznej notacji muzycznej.

Polska nazwa omega to po prostu wielkie „o” + mega (duży).

Omega jest pochodzenia bizantyjskiego. Kształt dużej litery (tak zwanej „majuskuły”) to okrąg otwarty ze ściśle zawiniętymi końcami u dołu (kanciasto lub okrągło). Często także można spotkać zapis z pełnym okręgiem wraz z szeroką kreską w jego dolnej części.

Ze względu, iż opisywana litera to samogłoska w jej zapisie zauważalny jest akcent. W współczesnym greckim jest to akcent typu "tonos" czy akcent wyrazowy. Z reguły zastępuje się go ukośnikiem przechylonym ponad małą literą (ώ) lub przed dużą (Ώ). W języku starogreckim występowały również inne akcenty i ich kombinacje związane z omegą.

W języku Braille'a mała litera omega wygląda następująco:
Natomiast duża litera dodatkowy znak kapitały

Małą literę omega łatwo jest pomylić ze znakiem "ϖ", który którym to zapisuje się literę "π" (pi), rzadko, ale ciągłe stosowaną.

Symbolika znaku omegi zwiazana jest z faktem, iż jest ostatnią literą alfabetu, stąd jej powiązanie z sądem ostatecznym - zenitem w rozwoju, końcem historii bądź życia czy postępu. Co za tym idzie taki kontekst odnosi się także do samego Boga, który to jest początkiem ale również i końcem wszystkiego (wzg. św. Jana w Apokalipsie).

Standard ASCII nie uwzględnia litery omega. W systemie operacyjnym Windows jest obecna w kodowaniu Windows-1253 dla języka nowogreckiego. Omegę zawiera także ISO 8859-7. Żadna z wyżej wymienionych stron kodowych nie zawiera liter omega wraz ze znakami akcentów i przydechów bedących w użyciu przy politonicznym zapisie języka greckiego.